The shop owner finally managed to get me a discount (evidently the cost of the spare part and service time was inflated in the first place, but the customer service delivered by the central offices was indeed priceless!), and this is what i am keeping as a positive customer experience (KAPNOPOLIS, at Sinopis street, close to Pyrgos Athinwn).

Montblanc own stores and central service operation usually give you a neutral to negative experience, especially if you enter their shop dressed casually! On the contrary, other shops selling Montblanc, when putting their personal styles in selling them, are often doing an excellent job. I still have the guarantee framed in my office, to remember how useless it was in getting my pen fixed, but most importantly i keep the Montblanc customer experience in my head, and i am ashamed and enraged to receive this treatment for this kind of luxurius product in my country.

After this experience i am committed to shop either from abroad or from local – not own Montblanc – stores selling these products, but i still remain troubled about fixing them, when this kind of customer service gets in the way.

Κάθε φορά που φεύγεις για ταξίδι, ένα κομμάτι μέσα μου φεύγει μαζί σου! Η γιαγιά μου έλεγε: “partir est mourir un peu”, ελληνιστί “η φυγή είναι ένας μικρός θάνατος”. Είναι το συναίσθημα που έχω για εμένα, κι αυτο που κουβαλάω για τα παιδιά, για την οικογένειά μας. Φεύγει το στήριγμα, η αγκαλιά μας! Κι αυτό, ώσπου να γυρίσεις, δεν διορθώνεται, δεν αλλάζει!

“Εδώ να μείνεις, εδώ να μείνεις, της καληνύχτας τα φιλιά μη μου τα δίνεις”. Αυτό το τραγούδι χορέψαμε στο γάμο μας, αυτό το τραγούδι ακούγαμε οι δυό μας στο αυτοκίνητο, αυτό ακούμε ακόμα, και δακρύζουμε όταν είναι να φύγει ένας από τους δύο και αρχίζουμε τους αποχαιρετισμούς! Η αγάπη και ο δεσμός που αναπτύσσεται είναι απερίγραπτος, και ασύλληπτος ώς έναν βαθμό! Πολλές φορές τα συναισθήματα αυτά έρχονται όταν κάτι αλλάζει, όταν κάτι σπάσει ή όταν κάτι φεύγει! Εδώ το συναίσθημα φουντώνει όταν είναι να φύγεις για ταξίδι! Σήμερα ήταν μία ανεξέλεγκτη μέθη για να ζήσω στο 100 αυτό που ζω τις μέρες που είσαι εδώ. Μόνο σε εσένα εμπιστεύομαι πια αυτά που ζω! Αύριο που θα φύγεις, θα είναι το συναίσθημα του κενού, της αλλαγής, της άδειας αγκαλιάς!

Όταν έρχεσαι το συναίσθημα είναι ανακούφιση, αγάπη, γέμισμα, πληρότητα! Και αυτό διαχέεται στο σπίτι, και έρχεται  να δέσει με τις αγκαλιές των αγοριών, με τα φιλάκια και τις κουβεντούλες τους! Και τις μέρες που λείπεις, η επικοινωνία μας είναι ουσιαστική, είναι μεν μικρή αλλά γεμάτη και σημαντική! και οι αγκαλιές μας με τα αγόρια αλλάζουν υφή, γίνονται αγκαλιές ανάγκης, γίνονται πιάσιμο και ζωή, γίνονται αναπνοή!

Σε αποχαιρετώ, και σε περιμένω να γυρίσεις… ως τότε θα σ ακούω και θα σου μιλάω σαν να είσαι εδώ. Και θα σε αγαπάω πιο πολύ. Και η μουσική θα ξαναζωντανεύει στιγμές δικές μας.

Je t’aime…x

Γύρισα από ένα μικρό οδοιπορικό στο δεύτερο πόδι της πελοποννήσου, και πέρασα από ένα σχετικά μικρό κομμάτι καμμένης γης, αυτό της μεγαλόπολης που κατακάηκε το 2007…και αναρωτιόμουνα πώς μπορούν οι άνθρωποι εκεί να ζουν, βλέποντας το μαύρο, και μυρίζοντας αυτή την έλλειψη των δέντρων…πού να ξερα!!!

Δυστυχώς, επιστρέφοντας, αντί να ετοιμάζω την τσάντα μου για το γραφείο, και να νιώθω γεμάτη δύναμη, ετοιμάζω ένα μικρό βαλιτσάκι για να είμαστε έτοιμοι οικογενειακώς να αφήσουμε το σπίτι μας, αν ο αέρας φουντώσει μέσα στη νύχτα! Και τώρα, εκτός από τη βορινή πλευρά που βλέπουμε από το σπίτι μας καμμένη από το 2007, θα βλέπουμε και την ανατολική μαύρη πλαγιά (τώρα βλέπουμε εκεί τα βραδυνά καντηλάκια που ελπίζουμε να μην τα φουντώσει ο άνεμος και κατακάψει ό,τι βρει μπροστά του), και θα μυρίζουμε και όλη την ανατολική αττική από τη μεριά που μας ερχόταν το αεράκι…στάχτη και καμμένο οξυγόνο!

Πού είναι τα μέτρα, η οργάνωση, η εκπαίδευση, και οι παρεμβάσεις; πού είναι η ετοιμότητα; τί να το κάνουμε που οι πολιτικοί υπεύθυνοι παρακολουθούν από τα ελικόπτερα και τα κέντρα ελέγχου την κατάσταση; τί να το κάνουμε που οι δήμαρχοι λένε πως δεν έχουν χρήματα και εξουσία να προετοιμαστούν καταλλήλως; πόσες φορές πρέπει να καεί η πεντέλη – τα αναδασωμένα και τα παλιά – για να πάρουμε το μάθημά μας;

Βαρεθήκαμε την κοροϊδία, αλλά τώρα έχουμε και ένα άλλο συναίσθημα να παλέψουμε και να νικήσουμε…την ανασφάλεια που μας έχει δημιουργηθεί…ανασφάλεια να περπατήσουμε στο κέντρο της αθήνας το βράδυ (μην τυχόν και μας έρθει καμία μολότοφ στο κεφάλι για πλάκα), ανασφάλεια να μείνουμε σπίτι μας και να απολαύσουμε εν ηρεμία, ανασφάλεια να κάνουμε βόλτα σε ένα δάσος, ανασφάλεια όταν πιάσει ένα γλυκό αεράκι – γιατί αμέσως καπάκι έρχεται και ο φόβος οτι κάποιος θα βάλει φωτιά, ανασφάλεια να ευχαριστηθούμε και να φροντίσουμε τη φύση μας γιατί ξέρουμε οτι κάποιος την έχει βάλει στόχο. Δεν τους φτάνουν όσα οικόπεδα έχουν; πρέπει να χτίσουμε κάθε στρέμμα και κάθε τετραγωνικό μέσα στην αττική για να σταματήσουν οι πυρκαγιές;

Δεν θέλω πια να φύγουν οι όποιοι κυβερνητικοί (οι μεν και οι δε είναι το ίδιο χάλιες…κανένας δεν μπορεί να προστατεύσει πλέον τα συμφέροντά μας – το απέδειξαν τα τελευταία 28 χρόνια διακυβέρνησης με τον χειρότερο τρόπο και πλέον ντρέπομαι που έχω δικαίωμα ψήφου…μακάρι να ήμουν κάτω από 18 να μην χρειάζεται να προβληματιστώ για δαύτους – όπως δεν προβληματίζονται εκείνοι για εμένα!)…

Θέλω να φύγω εγώ, γιατί πλέον είμαι πεπεισμένη ότι ο τόπος αυτός δεν είναι καλός, ούτε για εμένα, ούτε για τα παιδιά μου. Το μόνο που κάνω είναι να πληρώνω παραπάνω κάθε χρόνο, για να καλύψω τρύπες που μου δημιουργούν οι υπεύθυνοι ηγέτες του κράτους – με τα χρήματα που τους εμπιστεύομαι…Και αυτά τα χρήματα δεν γίνονται κάτι καλύτερο για τη ζωή γύρω μου, δεν δημιουργούν τίποτα καλύτερο για τα παιδιά μου…απλά βουλώνουν τρύπες και λάθη του παρελθόντος και του παρόντος… Θέλω να πάω σε ένα μέρος που δουλεύεις, και πληρώνεις φόρους και δημόσιους φορείς για να σε προστατεύουν, και να δημιουργούν υποδομές για να γίνεται καλύτερη η ζωή σου… θέλω να πάω εκεί που δουλεύεις, πληρώνεις, και σε σέβονται , εσένα και την οικογένεια που δημιουργείς, και τους σέβεσαι…και τους εμπιστεύεσαι!!!

Και ώς τότε θέλω κι εγώ να σκέφτομαι αισιόδοξα…πως όλα θα λήξουν σύντομα…χωρίς καμία ανθρώπινη απώλεια, και με την δύναμη των ίδιων των πολιτών που θα ανέβουν γρήγορα στο βουνό για να βάλουν μπρος τις αναδασώσεις…

Αυτά!

Αντίο! θα σας δώ πάλι στην 1η αναδάσωση που θα γίνει φέτος. ξένια

Τί είναι ‘το στοιχείο’ μας, “the element”? Είναι ένα μέρος που φτάνουμε που όλα δείχνουν να έχουν νόημα, είναι μία συναισθηματική μας κατάσταση που μας λέει οτι αυτός είναι ο προορισμός μας στη ζωή, είναι ένα σημείο στη ζωή μας που λέμε πως αυτό θέλω να είμαι – αυτό θέλω να κάνω και με αυτούς τους ανθρώπους να βρίσκομαι. Αυτό το σημείο κάποιοι τυχεροί από εμάς το έχουν νιώσει πολύ νωρίς στη ζωή τους – είναι αυτοί που από μικροί ξέρανε τί θέλανε να γίνουν και το υποστήριζαν – το έτρεφαν ώσπου το κατάφεραν, και πέτυχαν να κάνουν μία δουλειά που τους εξέφραζε και την ένιωθαν με όλο τους το σώμα – και είναι όλη τους η ταυτότητα – και αργότερα κατάφεραν να εμπνεύσουν κι άλλους να ακολουθήσουν το δικό τους μονοπάτι και να φτάσουν ακόμα πιο ψηλά. Ο Isaak Newton είχε πει χαρακτηριστικά: “i saw further, because i stood on the shoulders of giants” – κατάφερε να πάει την επιστήμη παραπέρα, γιατί κάποιοι άλλοι πριν από αυτόν είχαν ανοίξει το δρόμο…

Θέλει αρκετό ψάξιμο, χρόνο για διερεύνηση και σκέψη, δοκιμή / πειραματισμό και άνοιγμα σε πολλαπλά ερεθίσματα για να καταφέρουμε να βρούμε πού ταιριάζουμε – πού το μέσα μας κουμπώνει με το έξω. Και όταν αυτό, αργά ή γρήγορα το καταφέρουμε, το συναίσθημα απογειώνει, και το δόσιμο έρχεται μόνο του, χωρίς προσπάθεια, χωρίς βογγητά και πολλές σκέψεις…και ο χρόνος που δίνουμε σε αυτό το στοιχείο δεν μας φαίνεται γιατί αξίζει και η ανταμοιβή της ψυχής μας είναι μεγάλη…είναι το ταξίδι και ο προορισμός μαζί.

Στο βιβλίο “The element” περιγράφονται μαρτυρίες από ανθρώπους που έγιναν γνωστοί γι αυτό που έκαναν, τόσο επιστήμονες όσο και καλλιτέχνες, και εξιστορούν πώς έφτασαν να γίνουν γνωστοί – οι περισσότεροι με αγώνα και θυσίες που όμως δεν τις βίωναν έτσι, ακριβώς γιατί έκαναν κάτι που τους εξέφραζε, που ήταν κάτι φυσικό γι αυτούς.

Ό,τι πρέπει για καλοκαιρινό ανάγνωσμα, για να επιστρέψουμε με άλλες δυνάμεις και στόχους και να πιάσουμε τον Σεπτέμβρη από ‘τα μαλλιά’. Συμβουλευτείτε το ακόλουθο link για λεπτομέρειες που αφορούν στο βιβλίο: http://www.elementbook.com/

Καλό καλοκαίρι 2009.

δεν είχαμε υπολογίσει ότι θα μπορούσε κάτι να μας εμποδίσει, ένα μήνα περίπου πριν, όταν ενημερωθήκαμε από εκπροσώπους του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών οτι θα γίνει αυτό το ‘εργαστήρι’.

μεσολάβησαν αιματηρά , θανατηφόρα, και καταστροφικά επεισόδια στην καρδιά της Αθήνας, και όλης της Ελληνικής περιφέρειας…ανεξίτηλος πόνος για τον άδικο χαμό ενός παιδιού, απερίγραπτες υλικές ζημιές σε περιουσίες ιδιωτών και σε όποια ομορφιά χτίζει χρόνια τώρα η σύγχρονη Αθήνα…ένα γκρεμισμένο αύριο, μία ανέλπιδη καταμέτρηση ζημιών με αβέβαιη επιστροφή στα κανονικά μας…

η συνάντηση ακυρώθηκε, λόγω ζημιών και λόγω αισθήματος ανασφάλειας γι αυτά που θα ακολουθήσουν…

και οι δικές μας προσδοκίες για ένα καλό φινάλε για το 2008 ακυρώθηκαν…μήνες τώρα, με το ξέσπασμα οικονομικών κενών…τώρα να δούμε τί θα λένε στα δελτία ειδήσεων για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και για τα δώρα του Άη Βασίλη!!!

το θέμα δεν είναι μόνο τί έγινε, γιατί απλούστατα αυτό που έγινε συνεχίζεται…λένε οτι το λάθος είναι καλό γιατί μαθαίνουμε, όταν όμως αυτό το λάθος επαναλαμβάνεται τότε αυτό που συμβαίνει δεν λέγεται μάθηση…λέγεται ανοησία, ξεροκεφαλιά, ηλιθιότητα, και το μυαλό μπορεί να οδηγηθεί ακόμα και σε σενάρια που κάτω από άλλες συνθήκες θα τα λέγαμε επιστημονικής φαντασίας, ή συνομωσίας…αυτά όμως μας φαίνονται πιο λογικά από αυτό που ζούμε στο σήμερα…

συνέλθετε και αναλάβετε δράση…παρακαλούμε… γιατί το χάνουμε το παιχνίδι…και όλο το πρωτάθλημα…πάμε για Γ κατηγορία κατευθείαν!

ξ

Ο Durkheim ασχολήθηκε με την έννοια της ανομίας, όχι τόσο σε σχέση με εγκληματικές ενέργειες όσο σε σχέση με την αυτοκτονία και τον απασχολούσαν οι συνέπειες της κοινωνικής αλλαγής.

Κι αυτό που ζούμε τώρα τί είναι? Ένα είδος αυτοκτονίας δεν είναι? Αυτοκτονούμε απέναντι στα δικαιώματά μας, απέναντι στην ευρωπαϊκή μας οντότητα, απέναντι στα κεκτημένα γενεών που αγωνίστηκαν, απέναντι σε κάθε είδος αξιοπρέπειεας που μας διακρίνει…καταστρέφουμε ιδιωτικές περιουσίες, χτυπάμε αθώους πολίτες, χτυπάμε με μένος ό,τι αυτοκίνητο βρεθεί μπροστά μας, καίμε την δημόσια περιουσία που στεγάζεται στα ελληνικά πανεπιστήμια…καταστρέφουμε εμπορικά καταστήματα….Αυτοκτονούμε! Σταματήστε γιατί μας ξεφτιλίζετε….έχετε εφτελίσει τις ιδέες, τις αξίες, το συναίσθημα, τη δικαιοσύνη, τους νόμους…και ΕΣΕΙΣ στην πολιτική εξουσία (όλα τα κόμματα – δεν ξεχωρίζει κανένας…όλοι τα ίδια χάλια έχετε γίνει!), και ΕΣΕΙΣ εκεί στους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας, των άλλων πόλεων που εξακολουθείτε να ρίχνετε μολότωφ και να γκρεμίζετε βιτρίνες!

Σταματήστε…φτάνει…εσείς θα τριγυρίζετε στους δρόμους που τώρα καίτε! Οικογένειες και ανθρώπους, ιδιώτες, αφήνετε με οικονομικά προβλήματα και με σκοτούρες πίσω σας, με αυτά τα συντρίμμια που σκορπάτε. ΦΤΑΝΕΙ!

ξ

in a corporate environment, it is all about creating a trusting relationship, supporting the development/growth of an executive by posing challenging questions, bringing the best out of him/her, acknowledging all good results and motivating the executive towards what is conceived by him/her as success/happiness/growth in profession and life.

in many ways it is an organisational counseling practice, only it does not focus on past behaviours but on growth targets…it is a challenging path to learning oneself, and improving wholistically…

there is professional coaching and life coaching…and a lot of contemporary readings to enrich your knowledge on this subject.

enjoy, xenia

Σε θέλω
Όπως το ρεύμα χτυπά
Δυο χέρια αθώα βρεγμένα γυμνά
Έτσι σε θέλω

Αφού φτάσαμε ως εδώ
Τελειωσέ με μια και έξω
Τι άλλο τώρα να διαλέξω
Τι να ζω

Στης ζωής μου το γκρεμό
Έλα εσύ και γίνε τέρμα
Ένα ειν’ το θέμα
Σ’ αγαπώ

Σε θέλω
Θάλασσα εσύ του μυαλού
Πνίγομαι όμως δεν πάω αλλού
Κι έτσι σε θέλω

Σε θέλω
Σαν πληγωμένο πουλί
Χαριστική σου ζητάω βολή
Έτσι σε θέλω