…όλες του κόσμου οι κυριακές λάμπουν στο πρόσωπό σου!
…περί αγάπης, συντροφικότητας, και άλλων ανθρώπινων συναισθημάτων!
Κάθε φορά που φεύγεις για ταξίδι, ένα κομμάτι μέσα μου φεύγει μαζί σου! Η γιαγιά μου έλεγε: “partir est mourir un peu”, ελληνιστί “η φυγή είναι ένας μικρός θάνατος”. Είναι το συναίσθημα που έχω για εμένα, κι αυτο που κουβαλάω για τα παιδιά, για την οικογένειά μας. Φεύγει το στήριγμα, η αγκαλιά μας! Κι αυτό, ώσπου να γυρίσεις, δεν διορθώνεται, δεν αλλάζει!
“Εδώ να μείνεις, εδώ να μείνεις, της καληνύχτας τα φιλιά μη μου τα δίνεις”. Αυτό το τραγούδι χορέψαμε στο γάμο μας, αυτό το τραγούδι ακούγαμε οι δυό μας στο αυτοκίνητο, αυτό ακούμε ακόμα, και δακρύζουμε όταν είναι να φύγει ένας από τους δύο και αρχίζουμε τους αποχαιρετισμούς! Η αγάπη και ο δεσμός που αναπτύσσεται είναι απερίγραπτος, και ασύλληπτος ώς έναν βαθμό! Πολλές φορές τα συναισθήματα αυτά έρχονται όταν κάτι αλλάζει, όταν κάτι σπάσει ή όταν κάτι φεύγει! Εδώ το συναίσθημα φουντώνει όταν είναι να φύγεις για ταξίδι! Σήμερα ήταν μία ανεξέλεγκτη μέθη για να ζήσω στο 100 αυτό που ζω τις μέρες που είσαι εδώ. Μόνο σε εσένα εμπιστεύομαι πια αυτά που ζω! Αύριο που θα φύγεις, θα είναι το συναίσθημα του κενού, της αλλαγής, της άδειας αγκαλιάς!
Όταν έρχεσαι το συναίσθημα είναι ανακούφιση, αγάπη, γέμισμα, πληρότητα! Και αυτό διαχέεται στο σπίτι, και έρχεται να δέσει με τις αγκαλιές των αγοριών, με τα φιλάκια και τις κουβεντούλες τους! Και τις μέρες που λείπεις, η επικοινωνία μας είναι ουσιαστική, είναι μεν μικρή αλλά γεμάτη και σημαντική! και οι αγκαλιές μας με τα αγόρια αλλάζουν υφή, γίνονται αγκαλιές ανάγκης, γίνονται πιάσιμο και ζωή, γίνονται αναπνοή!
Σε αποχαιρετώ, και σε περιμένω να γυρίσεις… ως τότε θα σ ακούω και θα σου μιλάω σαν να είσαι εδώ. Και θα σε αγαπάω πιο πολύ. Και η μουσική θα ξαναζωντανεύει στιγμές δικές μας.
Je t’aime…x
