φωτιές και στάχτες…

Λίγους μήνες μετά τα επεισόδια του χειμώνα…που κάποιοι οργισμένοι νέοι κάψανε το κέντρο της αθήνας, και κάποιοι ιδιώτες βλέπανε τις περιουσίες τους να καίγονται και να λεηλατούνται μπροστά στα μάτια τους, χωρίς καμία προστασία από τους δημόσιους λειτουργούς που πληρώνουμε αδρά καθε μήνα, το σκηνικό επαναλαμβάνεται…

Γύρισα από ένα μικρό οδοιπορικό στο δεύτερο πόδι της πελοποννήσου, και πέρασα από ένα σχετικά μικρό κομμάτι καμμένης γης, αυτό της μεγαλόπολης που κατακάηκε το 2007…και αναρωτιόμουνα πώς μπορούν οι άνθρωποι εκεί να ζουν, βλέποντας το μαύρο, και μυρίζοντας αυτή την έλλειψη των δέντρων…πού να ξερα!!!

Δυστυχώς, επιστρέφοντας, αντί να ετοιμάζω την τσάντα μου για το γραφείο, και να νιώθω γεμάτη δύναμη, ετοιμάζω ένα μικρό βαλιτσάκι για να είμαστε έτοιμοι οικογενειακώς να αφήσουμε το σπίτι μας, αν ο αέρας φουντώσει μέσα στη νύχτα! Και τώρα, εκτός από τη βορινή πλευρά που βλέπουμε από το σπίτι μας καμμένη από το 2007, θα βλέπουμε και την ανατολική μαύρη πλαγιά (τώρα βλέπουμε εκεί τα βραδυνά καντηλάκια που ελπίζουμε να μην τα φουντώσει ο άνεμος και κατακάψει ό,τι βρει μπροστά του), και θα μυρίζουμε και όλη την ανατολική αττική από τη μεριά που μας ερχόταν το αεράκι…στάχτη και καμμένο οξυγόνο!

Πού είναι τα μέτρα, η οργάνωση, η εκπαίδευση, και οι παρεμβάσεις; πού είναι η ετοιμότητα; τί να το κάνουμε που οι πολιτικοί υπεύθυνοι παρακολουθούν από τα ελικόπτερα και τα κέντρα ελέγχου την κατάσταση; τί να το κάνουμε που οι δήμαρχοι λένε πως δεν έχουν χρήματα και εξουσία να προετοιμαστούν καταλλήλως; πόσες φορές πρέπει να καεί η πεντέλη – τα αναδασωμένα και τα παλιά – για να πάρουμε το μάθημά μας;

Βαρεθήκαμε την κοροϊδία, αλλά τώρα έχουμε και ένα άλλο συναίσθημα να παλέψουμε και να νικήσουμε…την ανασφάλεια που μας έχει δημιουργηθεί…ανασφάλεια να περπατήσουμε στο κέντρο της αθήνας το βράδυ (μην τυχόν και μας έρθει καμία μολότοφ στο κεφάλι για πλάκα), ανασφάλεια να μείνουμε σπίτι μας και να απολαύσουμε εν ηρεμία, ανασφάλεια να κάνουμε βόλτα σε ένα δάσος, ανασφάλεια όταν πιάσει ένα γλυκό αεράκι – γιατί αμέσως καπάκι έρχεται και ο φόβος οτι κάποιος θα βάλει φωτιά, ανασφάλεια να ευχαριστηθούμε και να φροντίσουμε τη φύση μας γιατί ξέρουμε οτι κάποιος την έχει βάλει στόχο. Δεν τους φτάνουν όσα οικόπεδα έχουν; πρέπει να χτίσουμε κάθε στρέμμα και κάθε τετραγωνικό μέσα στην αττική για να σταματήσουν οι πυρκαγιές;

Δεν θέλω πια να φύγουν οι όποιοι κυβερνητικοί (οι μεν και οι δε είναι το ίδιο χάλιες…κανένας δεν μπορεί να προστατεύσει πλέον τα συμφέροντά μας – το απέδειξαν τα τελευταία 28 χρόνια διακυβέρνησης με τον χειρότερο τρόπο και πλέον ντρέπομαι που έχω δικαίωμα ψήφου…μακάρι να ήμουν κάτω από 18 να μην χρειάζεται να προβληματιστώ για δαύτους – όπως δεν προβληματίζονται εκείνοι για εμένα!)…

Θέλω να φύγω εγώ, γιατί πλέον είμαι πεπεισμένη ότι ο τόπος αυτός δεν είναι καλός, ούτε για εμένα, ούτε για τα παιδιά μου. Το μόνο που κάνω είναι να πληρώνω παραπάνω κάθε χρόνο, για να καλύψω τρύπες που μου δημιουργούν οι υπεύθυνοι ηγέτες του κράτους – με τα χρήματα που τους εμπιστεύομαι…Και αυτά τα χρήματα δεν γίνονται κάτι καλύτερο για τη ζωή γύρω μου, δεν δημιουργούν τίποτα καλύτερο για τα παιδιά μου…απλά βουλώνουν τρύπες και λάθη του παρελθόντος και του παρόντος… Θέλω να πάω σε ένα μέρος που δουλεύεις, και πληρώνεις φόρους και δημόσιους φορείς για να σε προστατεύουν, και να δημιουργούν υποδομές για να γίνεται καλύτερη η ζωή σου… θέλω να πάω εκεί που δουλεύεις, πληρώνεις, και σε σέβονται , εσένα και την οικογένεια που δημιουργείς, και τους σέβεσαι…και τους εμπιστεύεσαι!!!

Και ώς τότε θέλω κι εγώ να σκέφτομαι αισιόδοξα…πως όλα θα λήξουν σύντομα…χωρίς καμία ανθρώπινη απώλεια, και με την δύναμη των ίδιων των πολιτών που θα ανέβουν γρήγορα στο βουνό για να βάλουν μπρος τις αναδασώσεις…

Αυτά!

Αντίο! θα σας δώ πάλι στην 1η αναδάσωση που θα γίνει φέτος. ξένια

The element…

Με αφορμή το βιβλίο των Ken Robinson & Lou Aronica, published by Penguin, αναρωτιέμαι αν αρκετοί από εμάς έχουν καταφέρει να βρουν ‘το στοιχείο τους’.

Τί είναι ‘το στοιχείο’ μας, “the element”? Είναι ένα μέρος που φτάνουμε που όλα δείχνουν να έχουν νόημα, είναι μία συναισθηματική μας κατάσταση που μας λέει οτι αυτός είναι ο προορισμός μας στη ζωή, είναι ένα σημείο στη ζωή μας που λέμε πως αυτό θέλω να είμαι – αυτό θέλω να κάνω και με αυτούς τους ανθρώπους να βρίσκομαι. Αυτό το σημείο κάποιοι τυχεροί από εμάς το έχουν νιώσει πολύ νωρίς στη ζωή τους – είναι αυτοί που από μικροί ξέρανε τί θέλανε να γίνουν και το υποστήριζαν – το έτρεφαν ώσπου το κατάφεραν, και πέτυχαν να κάνουν μία δουλειά που τους εξέφραζε και την ένιωθαν με όλο τους το σώμα – και είναι όλη τους η ταυτότητα – και αργότερα κατάφεραν να εμπνεύσουν κι άλλους να ακολουθήσουν το δικό τους μονοπάτι και να φτάσουν ακόμα πιο ψηλά. Ο Isaak Newton είχε πει χαρακτηριστικά: “i saw further, because i stood on the shoulders of giants” – κατάφερε να πάει την επιστήμη παραπέρα, γιατί κάποιοι άλλοι πριν από αυτόν είχαν ανοίξει το δρόμο…

Θέλει αρκετό ψάξιμο, χρόνο για διερεύνηση και σκέψη, δοκιμή / πειραματισμό και άνοιγμα σε πολλαπλά ερεθίσματα για να καταφέρουμε να βρούμε πού ταιριάζουμε – πού το μέσα μας κουμπώνει με το έξω. Και όταν αυτό, αργά ή γρήγορα το καταφέρουμε, το συναίσθημα απογειώνει, και το δόσιμο έρχεται μόνο του, χωρίς προσπάθεια, χωρίς βογγητά και πολλές σκέψεις…και ο χρόνος που δίνουμε σε αυτό το στοιχείο δεν μας φαίνεται γιατί αξίζει και η ανταμοιβή της ψυχής μας είναι μεγάλη…είναι το ταξίδι και ο προορισμός μαζί.

Στο βιβλίο “The element” περιγράφονται μαρτυρίες από ανθρώπους που έγιναν γνωστοί γι αυτό που έκαναν, τόσο επιστήμονες όσο και καλλιτέχνες, και εξιστορούν πώς έφτασαν να γίνουν γνωστοί – οι περισσότεροι με αγώνα και θυσίες που όμως δεν τις βίωναν έτσι, ακριβώς γιατί έκαναν κάτι που τους εξέφραζε, που ήταν κάτι φυσικό γι αυτούς.

Ό,τι πρέπει για καλοκαιρινό ανάγνωσμα, για να επιστρέψουμε με άλλες δυνάμεις και στόχους και να πιάσουμε τον Σεπτέμβρη από ‘τα μαλλιά’. Συμβουλευτείτε το ακόλουθο link για λεπτομέρειες που αφορούν στο βιβλίο: http://www.elementbook.com/

Καλό καλοκαίρι 2009.

γεύση πικραμύγδαλο…

…ήταν να μιλήσουμε, μία ομάδα επαγγελματιών, για εργαλεία δουλειάς, και να ανοίξουμε λίγο παραπάνω τη γνώση για εξειδικευμένα ζητήματα – με ενδιαφέρον κοινό και ομιλητές, με ακόμα πιο ενδιαφέροντες οικοδεσπότες.

δεν είχαμε υπολογίσει ότι θα μπορούσε κάτι να μας εμποδίσει, ένα μήνα περίπου πριν, όταν ενημερωθήκαμε από εκπροσώπους του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών οτι θα γίνει αυτό το ‘εργαστήρι’.

μεσολάβησαν αιματηρά , θανατηφόρα, και καταστροφικά επεισόδια στην καρδιά της Αθήνας, και όλης της Ελληνικής περιφέρειας…ανεξίτηλος πόνος για τον άδικο χαμό ενός παιδιού, απερίγραπτες υλικές ζημιές σε περιουσίες ιδιωτών και σε όποια ομορφιά χτίζει χρόνια τώρα η σύγχρονη Αθήνα…ένα γκρεμισμένο αύριο, μία ανέλπιδη καταμέτρηση ζημιών με αβέβαιη επιστροφή στα κανονικά μας…

η συνάντηση ακυρώθηκε, λόγω ζημιών και λόγω αισθήματος ανασφάλειας γι αυτά που θα ακολουθήσουν…

και οι δικές μας προσδοκίες για ένα καλό φινάλε για το 2008 ακυρώθηκαν…μήνες τώρα, με το ξέσπασμα οικονομικών κενών…τώρα να δούμε τί θα λένε στα δελτία ειδήσεων για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και για τα δώρα του Άη Βασίλη!!!

το θέμα δεν είναι μόνο τί έγινε, γιατί απλούστατα αυτό που έγινε συνεχίζεται…λένε οτι το λάθος είναι καλό γιατί μαθαίνουμε, όταν όμως αυτό το λάθος επαναλαμβάνεται τότε αυτό που συμβαίνει δεν λέγεται μάθηση…λέγεται ανοησία, ξεροκεφαλιά, ηλιθιότητα, και το μυαλό μπορεί να οδηγηθεί ακόμα και σε σενάρια που κάτω από άλλες συνθήκες θα τα λέγαμε επιστημονικής φαντασίας, ή συνομωσίας…αυτά όμως μας φαίνονται πιο λογικά από αυτό που ζούμε στο σήμερα…

συνέλθετε και αναλάβετε δράση…παρακαλούμε… γιατί το χάνουμε το παιχνίδι…και όλο το πρωτάθλημα…πάμε για Γ κατηγορία κατευθείαν!

ξ

ανομία…anomie…χάος και αναρχία…Ελλάδα σύνελθε επιτέλους!

Παρακολουθώντας τα γεγονότα στην Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας μας, μου έρχεται στο νού η έννοια της ανομίας, που πολύ γλαφυρά περιέργραφε ο Emile Durkheim, Γάλλος κοινωνιολόγος που εισήγαγε αυτόν τον όρο στο βιβλίο του: The Division of Labour in Society, το 1893. Παραθέτω αυτούσια την περιγραφή του όρου: he used anomie to describe a condition of deregulation that was occurring in society. This meant that rules on how people ought to behave with each other were breaking down and thus people did not know what to expect from one another. Anomie, simply defined, is a state where norms (expectations on behaviours) are confused, unclear or not present. It is normlessness, Durkheim felt, that led to deviant behaviour. In 1897, Durkheim used the term again in his study on Suicide, referring to a morally deregulated condition. Durkheim was preoccupied with the effects of social change. He best illustrated his concept of anomie not in a discussion of crime but of suicide.

Ο Durkheim ασχολήθηκε με την έννοια της ανομίας, όχι τόσο σε σχέση με εγκληματικές ενέργειες όσο σε σχέση με την αυτοκτονία και τον απασχολούσαν οι συνέπειες της κοινωνικής αλλαγής.

Κι αυτό που ζούμε τώρα τί είναι? Ένα είδος αυτοκτονίας δεν είναι? Αυτοκτονούμε απέναντι στα δικαιώματά μας, απέναντι στην ευρωπαϊκή μας οντότητα, απέναντι στα κεκτημένα γενεών που αγωνίστηκαν, απέναντι σε κάθε είδος αξιοπρέπειεας που μας διακρίνει…καταστρέφουμε ιδιωτικές περιουσίες, χτυπάμε αθώους πολίτες, χτυπάμε με μένος ό,τι αυτοκίνητο βρεθεί μπροστά μας, καίμε την δημόσια περιουσία που στεγάζεται στα ελληνικά πανεπιστήμια…καταστρέφουμε εμπορικά καταστήματα….Αυτοκτονούμε! Σταματήστε γιατί μας ξεφτιλίζετε….έχετε εφτελίσει τις ιδέες, τις αξίες, το συναίσθημα, τη δικαιοσύνη, τους νόμους…και ΕΣΕΙΣ στην πολιτική εξουσία (όλα τα κόμματα – δεν ξεχωρίζει κανένας…όλοι τα ίδια χάλια έχετε γίνει!), και ΕΣΕΙΣ εκεί στους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας, των άλλων πόλεων που εξακολουθείτε να ρίχνετε μολότωφ και να γκρεμίζετε βιτρίνες!

Σταματήστε…φτάνει…εσείς θα τριγυρίζετε στους δρόμους που τώρα καίτε! Οικογένειες και ανθρώπους, ιδιώτες, αφήνετε με οικονομικά προβλήματα και με σκοτούρες πίσω σας, με αυτά τα συντρίμμια που σκορπάτε. ΦΤΑΝΕΙ!

ξ

Coaching…

the term is lended from sports…along with much of the techniques used-only a little more refined now…the goal is to make all players feel good about themselves so that they excel/give their best in every game, until they reach the top…the process is full of practice, effort and commitment from players, preparation/planning and good/thorough questioning from coaches.

in a corporate environment, it is all about creating a trusting relationship, supporting the development/growth of an executive by posing challenging questions, bringing the best out of him/her, acknowledging all good results and motivating the executive towards what is conceived by him/her as success/happiness/growth in profession and life.

in many ways it is an organisational counseling practice, only it does not focus on past behaviours but on growth targets…it is a challenging path to learning oneself, and improving wholistically…

there is professional coaching and life coaching…and a lot of contemporary readings to enrich your knowledge on this subject.

enjoy, xenia

Έτσι σε θέλω, Χατζηγιάννης

Σε θέλω
Είσαι παιχνίδι κι εσύ
Κάποιου Θεού που όλο φέρνει βροχή
Κι όμως σε θέλω

Σε θέλω
Όπως το ρεύμα χτυπά
Δυο χέρια αθώα βρεγμένα γυμνά
Έτσι σε θέλω

Αφού φτάσαμε ως εδώ
Τελειωσέ με μια και έξω
Τι άλλο τώρα να διαλέξω
Τι να ζω

Στης ζωής μου το γκρεμό
Έλα εσύ και γίνε τέρμα
Ένα ειν’ το θέμα
Σ’ αγαπώ

Σε θέλω
Θάλασσα εσύ του μυαλού
Πνίγομαι όμως δεν πάω αλλού
Κι έτσι σε θέλω

Σε θέλω
Σαν πληγωμένο πουλί
Χαριστική σου ζητάω βολή
Έτσι σε θέλω

όσο μπορείς

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως τη θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μήν την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μήν την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,

γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και τών συναναστροφών

την καθημερινή ανοησία,

ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

(1913)

woman with cigar_picture2008

The Recruiting Landscape for 2008 and more…

“It is not that the world is too small, it is more that we are ‘big’, and very much networked”
This is what a friend tells me every time we realize how we end up knowing each other in a town of 5 million people, in a country of more than 10 million.“Networking” is the name of the game, and the action which will probably make our globalized future a little more humane. Apart from the fun element involved in the networking sites, there is much more underneath this opportunity to present oneself – formally or more informally – that has to do with the creation and publication of a profile, with data you willingly disclose and make available to ‘significant’ others – those who know you well, those who have studied with you, those who have worked with you, those who might want to work with you in the future…

These networking tools have entered our social and professional life, making it much more simple and direct than one should think…only imagine how many people can see your Linkedin profile, without you needing to send them your CV. How can this, and other technology tools, along with changing communication demands, change the way we recruit candidates?

Going through some expert views on the future of recruitment, we should first mention what was predicted for 2007 and see if this rings any bells in the Greek market and the way we recruit people: a continued growth to online recruiting and an outburst of creative sourcing techniques, coupled with some recruiters testing the social networking waters and the potential of blogging along with other web tolls as means of building an employment brand and attracting candidates. Have you exprienced any of the actions mentioned above? Have you already acted as an agent of these innovative techniques? If yes, you are still some steps ahead for the Greek market standards.

What is discussed at HR conferences and in relevant blogs presently is how companies can develop passive candidate recruiting expertise to meet the challenge of attracting and retaining talent for the next several years. The interest has shifted towards identifying, selecting, reaching out and nurturing potential employees – what is called passive candidate recruiting, and can be explained as attracting those candidates who have never sent their CVs to your company or a recruitment agency. Third party recruiters are expected to act more as marketers as well, to position their firms and their clients favorably in the minds of potential candidates, using newsletters, mass customized mails, and heavy personal contact to keep in touch with candidates and manage their pipelines.

Predictions for 2008 mark the following trends: the internet will still be a major source of information about people – more and more content will be online everyday. Valuable information will still be hidden in unstructured sources – but tools which will be created to organize and make easily accessible this information will be a great support to recruiters in their search for high quality candidates. The process of collecting references will also be enhanced through the social networking sources and internet search technologies. Recruiters are expected to rely less on job postings, and more on direct sourcing and proactive referrals to locate and attract good candidates. They will have to create and nurture a talent pipeline, with better contact management techniques designed into recruitment tools, to help them build on a pool of good candidates without necessarily having an immediate placement in mind – and this will help third party recruiters be faster in their responses to market/client needs at probably reduced fees.

Predictions for 2008 certainly point out that traditional boring job descriptions will not recruit many good people anymore, and that companies need to try new things to attract the best people. Affinity-specific social media applications are expected to make up for traditional job boards inefficiency to provide good recruitment results. As good candidates have high expectations about their career development, companies will also have to commit in a two way communication with them, providing feedback on assessment and adopting new styles of interactive simulation and testing. Third party recruitment will become an art and science, since learning from best practices, white papers and relevant newsletters will enhance their capacity to source and evaluate good candidates. More recruiting blogs are also expected to rise. Predictions also point out that early adopters of social networking tools will not spread out to make this recruiting method a dominant one, but recruiting professionals will retreat to proven resources like online sourcing, direct recruiting and building recruiters’ personal networks.

To make a greenglish comment, ‘network because we are losing each other’, and keep your network profiles updated…As a last but not least comment, we should mention that in fear of sounding pessimist about job ads, there are still some very creative and inspiring ads – both in the Press and in job/career internet sites which are worth our attention – as long as they portray realistic positions with sound content. 

[Sources: zoominfo.com, Five Recruiting Gurus’ 2008 Predictions & Insights from PRC Group]

ο χιονιάς…

είναι σάββατο βράδυ…16 Φεβρουαρίου λέει το ημερολόγιο…και ώρα…περασμένα μεσάνυχτα…μπήκε Κυριακή λευκή…σκεπασμένη απο τον παγετό που τόσο καιρό μας φωνάζουν τα καιρικά δελτία….

το κόκκινο κρασί λικνίζεται στο βαθύ μακρύλαιμο ποτήρι νωχελικά, το τζάκι φλογίζει και ζεσταίνει το σαλόνι μας..ένα Partagas D No4 σιγοκαίει και με παιδεύει λίγο στο άναψε-σβήσε-ξαναάναψε, αλλά μου χαρίζει τη ζεστασιά και τα αρώματά του σε κλειστό επιτέλους χώρο, χωρίς ενοχές και ενοχλήσεις λόγω του σωτήριου τζακιού που ρουφάει όλους τους καπνούς μέσα του…

το χιόνι έξω πετάει μέ μένος και ορμή…κάθεται άναρχα, όπου το αφήνει ο αέρας να πατήσει, κι αυτός ο αέρας δεν αστειεύεται…πήγα πριν απο λίγο να σκεπάσω με σακούλες τις βρύσες στο μπαλκόνι, για να μην παγώσουν, και κόντεψε να με πάρει ο αέρας…με κράταγε ο άντρας μου με το ένα χέρι ! Λέτε να με αγαπάει ακόμα?

η ζέστη του κρασιού και της φλόγας μου έχει κοκκινήσει τα μάγουλα….το partagas μου κάνει ακόμα συντροφιά, μαζί με τη φίλη μου απο τη Μολδαβία που συνομιλούμε στο skype και κάθε μέρα συνειδητοποιούμε σε πόσα πράγματα μοιάζουμε, αλλά κυρίως στη δίψα μας να κάνουμε καινούρια πράγματα και να μαθαίνουμε…να ‘ρουφάμε’ τη ζωή την ίδια…..εκείνη συνδέθηκε μαζί μου για να κάνει εξάσκηση στα ελληνικά της, κι εγώ γιατί βαρέθηκα να απορρίπτω αιτήσεις στο skype απο άντρες που έψαχναν να πιάσουν γκόμενα και χάρηκα που βρήκα invitation απο γυναίκα ένα πρωινό που μπήκα στο δίκτυο…και ξέρετε τί καλά ελληνικά ξέρει? πολύ καλύτερα απο πολλούς απο εμάς, που τολμάμε να βγαίνουμε στην τηλεόραση και να μιλάμε με την ημιμάθειά μας και να επηρεάζουμε τη νεολαία μας…

έχει ένα καταπληκτικό αφιέρωμα στη Βίκυ Μοσχολιού στη ΝΕΤ σήμερα, το Β΄μέρος, και έχω υπέροχη μουσική συντροφιά…τα αγόρια μου κοιμούνται…σχεδόν όλα…και απ’ότι φαίνεται η βραδιά θα είναι μεγάλη…όπως και οι επόμενες μέρες του χιονο-αποκλεισμού μας…το Ορεινό Σπυρόπουλου – Ερυθρό του 2005 έχει κάνει τη δουλειά του, όπως και το partagaki….τώρα περιμένω να έρθει και η γλυκιά νύστα, που παίρνει όλη την κούραση της ημέρας, και αφήνει μόνο τα ζωντανά και τα ζεστά χρώματα να χαϊδεύουν τη μνήμη…κι όταν αυτά ξεθωριάζουν, εκεί αρχίζουν τα όνειρα…οι προσωπικές μας ταινίες που παίζουν σε δική μας αίθουσα, και σε δική μας ώρα!

βλέπω στις ειδήσεις τις εικόνες της χιονοθύελλας….τα πράγματα έχουν αρχίσει να γίνονται δύσκολα για κάποιες περιοχές, και το μόνο που ευχόμαστε, εκτός απο το δεδομένο κρύο, είναι να έχουμε ρεύμα και νερό – τα βασικά δηλαδή για τα οποία εμείς σαν πολίτες πληρώνουμε κάθε μήνα με αμείωτο ζήλο!

και ξαναγυρνώ στη ΝΕΤ για να ακούσω νέα παιδιά να τραγουδούν τα τραγούδια που αγάπησε πολύς κόσμος με τη Μοσχολιού και δακρύζω…τί φωνές ! αφιερώνω τη σημερινή βραδιά σε δύο γενναίες ψυχές, που τόλμησαν και έζησαν μία δύσκολη στιγμή στη ζωή τους, αλλά πατούν στα πόδια τους και συνεχίζουν…αγαπημένοι και ενωμένοι…και τους εύχομαι να είναι τυχεροί απο δώ και μπρος…τίποτε άλλο…υγιείς και τυχεροί.

κόκκινα και αρωματικά φιλιά,

ξένια